WORLD+CULT

Queer: plastic piemels en roze nagellak in Queer Amsterdam

Mensen uit de LHBQT-gemeenschap identificeren zich vaak als queer: queer betekent ‘niet-hetero of cis-gender.’ Als queer persoon word je steeds in een hokje gestopt – terwijl deze term juist elk mogelijk hokje in twijfel trekt. Sabrina Lameche doet haar best om queer stereotypes te ontmantelen. Deze week schrijft ze over de nieuwe YouTube-serie Queer Amsterdam.

Onlangs verscheen er een nieuw, door BNN geproduceerd YouTube-kanaal, met de naam Queer Amsterdam. Dit kanaal zou ertoe dienen om de clichés te doorbreken over alle mensen die ‘in hokjes worden geplaatst’. Tijd voor een bezoekje!

De queer-scene als een soort gekkenhuis

Wie zijn de makers van dit programma? In de beschrijving staat dat het drie jonge producenten zijn, die ‘middenin de LHBTQ-gemeenschap staan’. Zij willen de ‘veelzijdigheid van de LHBTQ-gemeenschap zichtbaar maken voor een groter publiek’. De makers van dit kanaal zijn duidelijk heel creatief bezig geweest, blijkt al bij de eerste blik op de serie – titels als ‘Wat doe ik aan?’ en ‘Ik boven, jij onder?’ springen er meteen uit.

Veelzijdigheid van LHBTQ zichtbaar maken voor een groot publiek

Wat is het verhaal? Sam, de hoofdpersoon van deze serie, wil door het leven gaan als man. Sam wordt verliefd op Mira, maar die valt op vrouwen, dus gaat ze natuurlijk twijfelen. Dat gebeurt ook in de werkelijkheid, toch? Je hele identiteit in twijfel trekken omdat degene waarop je verliefd bent, meer op vrouwen valt? Ook wordt de overgang van man naar vrouw echt veel te makkelijk weergegeven. Jesse, de broer van Sam, werkt (natuurlijk) in een homoclub. Hij wil een drag queen worden en draagt meestal roze, een oorbel en nagellak. Mira is lesbisch en studeert genderstudies. Ze is gespecialiseerd in vrouwenrechten. Natuurlijk is Mira, als feministe, tegen mannen: “Ik zag het niet zo zitten hoor, met twee mannen wonen, maar Sam is natuurlijk een afkorting voor Samantha, toch?” Lesbische vrouwen worden dankzij dit personage gerepresenteerd als extreme activisten die met blote borsten rondrennen om de vrouw te bevrijden.

Plastic piemels, boom boom dingeeeehhh

De queer scene in Amsterdam wordt in deze serie beschreven als een soort gekkenhuis. De kleuren in de serie zijn zo fel dat je ogen tranen na iedere aflevering. Ook wordt iedere aflevering geopend met een “YO,” van Sam, waarna ze vervolgens over haar leven vertelt in de vorm van een vlog. Alles is overdreven, zowel de acteurs als het verhaal.

Wat gebeurt er namelijk daarna? Sam gaat een plastic piemel gebruiken, wat ze uiteraard weer laat zien in de vorm van een vlog. Ze is er heel trots op, alleen raakt ze een beetje teleurgesteld als ze ontdekt dat ze natuurlijk geen seks kan hebben met dat ding. Maar een vriend van haar stelt haar gerust: Sam kan gewoon een dildo gebruiken, want “Chickies, die lusten daar pap van, boom boom dingeeeehhh.” (Dit met een ghetto-accent, want ja, hij is donker).

Jesse werkt in een gay club, club Church in Amsterdam. Heel creatief, als je bedenkt dat deze gay club al echt bestaat in Amsterdam. De gays die bij club Church werken zijn natuurlijk allemaal gespierd, ze dragen allemaal een lekker strak truitje en hebben nagellak op. Ze doen het ook nog eens allemaal met elkaar, en nog spannender: er is ook een darkroom! Althans, dat wordt door één van de personen in de serie met veel enthousiasme tegen Jesse gezegd, we krijgen hem niet echt te zien.

Clichés

Queer Amsterdam hangt van clichés aan elkaar, met zinnen als “Ik ben gay and that’s okay,” en “Ladies and gentlemen, everything in between, dit is wie ik ben.” Niet echt het werk van makers die ‘middenin de LGBT-gemeenschap staan’. Nee, feminisme en lesbisch-zijn hoeven niet altijd met elkaar geassocieerd te worden. Nee, de favoriete kleur van de LGBT-scene is helaas niet roze. En nee, gays lopen niet de hele tijd halfnaakt rond en ze drinken ook niet 50 proteïneshakes per dag. Die cliche’s zijn niet alleen saai om naar te kijken, ze zijn ook schadelijk. Onbewust versterken ze stereotyperingen die de LGBT-gemeenschap onderdrukken, bijvoorbeeld dat een homo half man en half vrouw zou zijn. Eigenlijk is deze serie meer een belediging voor de LGBT-scene dan een afspiegeling van. Een parodie was nog beter geweest.

Click to comment

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

VERS

We do not believe in the world empowering women.

We believe in women empowering the world!

Journalist, activist, game-changing artist, mind-body scientist, international solidarist?

Join the tribe

Copyright © 2017 Vileine

To Top